Брајан Вилсон, музичарот, текстописецот и продуцентот на „Beach Boys“, кој создаде дел од најубавата поп-музика во историјата, почина на 82-годишна возраст, објави „Гардијан“. Во објава споделена на Инстаграм, семејството на Вилсон напиша:
„Со тешко срце објавуваме дека почина нашиот сакан татко Брајан Вилсон. Во овој момент немаме зборови. Ве молиме почитувајте ја нашата приватност во овој момент додека нашето семејство тагува. Сфаќаме дека ја споделуваме нашата тага со светот. Љубов и сочувство.“ Како водечка креативна сила во „Beach Boys“, Вилсон создаде препознатлив безгрижен и меланхоличен звук што го дефинираше несигурниот утопизам на Калифорнија во средината на векот.
Албумот на „Beach Boys“ од 1966 година, „Pet Sounds“, – напишан и продуциран речиси целосно од Вилсон – се смета не само за ремек-дело на бендот, туку за многумина и за најголемиот албум на сите времиња. Вилсон е роден во Инглвуд, Јужна Калифорнија, во 1942 година. И покрај тоа што бил делумно глув на едното уво, тој и неговиот брат Карл му се придружиле на нивниот братучед Мајк Лав за да го формираат средношколскиот бенд „Карл енд д Пасионс“, а подоцна го регрутирале и неговиот друг брат Денис и неговиот пријател Ал Џардин за да ги формираат „Пендлтоунс“. Тие биле охрабрени од таткото на Вилсон, Мареј, со кого музичарот имал комплициран однос – тој подоцна рекол дека Мареј бил физички насилник кон него.
Првата песна на Вилсон за групата, која наскоро ќе биде преименувана во „Бич Бојс“, била „Surfin’“ од 1961 година – првата од низата хитови напишани од Вилсон, вклучувајќи ги „Surfin’ Safari“, „Surfer Girl“ и „Surfin’ USA“, при што вториот достигнал број 3 на американските топ листи и го зацврстил нивниот пробив. Вилсон станал продуцент и текстописец за третиот албум на бендот, „Surfer Girl“, и го довел бендот до жестоко темпо, издавајќи 15 албуми до крајот на 1960-тите. Вилсон почнал да користи канабис и ЛСД, тврдејќи дека второто му било од помош креативно – за време на неговата прва употреба, тој ја напишал препознатливата песна на Beach Boys „California Girls“ и рекол дека киселината му дозволила да „сфати што си, што можеш да направиш [и] што не можеш да направиш“.
Но, употребата на дрога, во комбинација со неговото интензивно работно оптоварување, можеби ги влошило неговите проблеми со менталното здравје, кои започнале како тинејџер кој страдал од анксиозност. Тој слушал гласови во главата, поминал време во психијатриски болници кон крајот на 1960-тите и се изолирал донекаде од своите членови на бендот. На Вилсон на крајот му била дијагностицирана шизоафективно растројство и блага манична депресија. Во 2019 година тој изјавил: „Имаше моменти кога [неговата ментална болест] беше неподнослива, но со помош на лекари и лекови, можев да живеам прекрасен, здрав, продуктивен живот“. И покрај неговите борби, продолжението на „Pet Sounds“, „Smile“, никогаш не беше завршено (иако подоцна беше адаптирано во соло албум во 2004 година, а оригиналните снимки беа објавени како „The Smile Sessions“ во 2011 година). Неговите членови на бендот почнаа да придонесуваат повеќе во пишувањето песни, иако композициите на Вилсон сè уште се појавуваа повремено додека бендот излегуваше од комерцијалниот пад на крајот од деценијата за да ги сними познатите албуми „Sunflower“ и „Surf’s Up“.
По смртта на неговиот татко, раните 1970-ти беа период на опаѓање за Вилсон, бидејќи неговата употреба на дрога се зголеми заедно со неговата тежина и тој повторно стана изолиран. Тој се врати во „Beach Boys“ за албумот од 1976 година „15 Big Ones“, но до крајот на деценијата повторно се навлезе во алкохолизам, злоупотреба на дрога и прејадување; Тој ја преживеа и смртта на Денис, кој се удави во 1983 година. Под строг надзор на психологот Јуџин Ленди, неговата рамнотежа се подобри во 1980-тите, а откако конечно ги напушти Бич Бојс, го издаде својот деби соло албум во 1988 година.
Вилсон продолжи повремено да издава соло албуми, конечно повторно обединувајќи се со Бич Бојс (без Карл, кој почина во 1998 година) во 2011 година за турнеја и албумот „That’s Why God Made the Radio“. Вилсон беше во брак двапати, прво со Мерилин Ровел во 1964 година, со која имаше две ќерки, Карни и Венди (кои подоцна ја формираа својата вокална група, Вилсон Филипс, и имаа три синглови број 1 во САД). Вилсон и Ровел се разведоа во 1979 година. Во 1995 година, тој се ожени со Мелинда Кеј Ледбетер, со која почна да се забавува во 1986 година и која исто така стана негов менаџер. Заедно, тие посвоија пет деца. Покрај неговите мемоари од 1991 и 2016 година, приказната на Вилсон е раскажана во биографскиот филм од 2014 година „Љубов и милост“ во кој глуми Пол Дано, како и во документарецот од 2021 година „Брајан Вилсон: Долго ветениот пат“.
