Деветтата емисија од третата сезона на серијалот „(Не)успех на шампионот: Специјал со Славен Билиќ“, која се емитува на каналите Арена Спорт, го донесе вториот дел од разговорот со тенискиот великан Новак Ѓоковиќ.
Новак отворено зборуваше за ривалството со Роџер Федерер и Рафаел Надал, предизвиците со кои се соочил, особено на почетокот, па сè до денешните дуели со Јаник Синер и Карлос Алкараз, за кои призна дека не го евоцираат кај него она што некогаш го евоцирале Федерер и Надал.
Зборуваше и за тоа како успева да го одржи фокусот и мотивацијата по освојувањето на дури 24 гренд слем титули, за кризите низ кои поминал и за враќањето кое сведочи за неговата ментална сила. Ѓоковиќ испрати моќни пораки и ги сподели лекциите што ги научил низ годините.
На почетокот на вториот дел од разговорот, Славен Билиќ се осврна на тројцата великани: Новак Ѓоковиќ, Рафаел Надал и Роџер Федерер. Тој истакна дека односот бил дури и токсичен на почетокот, не толку од страна на Надал колку од страна на Федерер, особено од страна на медиумите. Тие едноставно не сакаа да го прифатат Ѓоковиќ во таа совршена тениска приказна. На прашањето дали тоа го фрустрирало, Новак потврди и додаде:
„Јас сум човек кој сигурно има многу мани и сум направил многу грешки, но секогаш се обидував да живеам од срце, да бидам со добри намери. Фактот дека некој ми е најголем ривал и дека сакам да го победам не значи дека му посакувам зло во животот или дека го мразам… на теренот, како што велат, се бориме еден на еден како витези и кој ќе победи, победува.“
Тој додаде дека сè уште има многу што не може да се сподели, што го чувствувал и искусил преку тие соперништва:
„Вистина е, двајцата веќе развиле соперништво пред да дојдам јас, бидејќи Надал се проби неколку години пред мене. Тие доаѓаат од Швајцарија, од Шпанија, односно од западните сили. Едноставно, колку и да сакаме да го видиме овој свет, не во однос на тенисот, туку воопшто, дека е демократски… но сепак, за жал, постои расизам и има такви, како би рекол, и граници што се поставени во тој контекст. Не мислам на расизам воопшто, гледам на општеството и политиката и сè што се случува во светот. Постојат тие одлуки и постојат припадности“, рече Новак Ѓоковиќ и продолжи:
„Не припаѓав на тоа. Во однос на мојата националност и многу други работи, јас бев едноставно малиот човек што дојде и рече – јас ќе бидам број еден. Тоа не им се допадна во моментот. Воопшто не им се допаднав што бев тука и што ги предизвикував овие двајца. Ги почитувам и ги ценам двајцата. Секогаш сум го правел тоа, не сум рекол ниту еден лош збор за нив и нема да го кажам, но второто нешто што го кажав, едноставно – ќе бидам подобар од нив, го знам тоа и немам проблем да го кажам и го кажав. Но, мора да бидете политички коректни во тие нивни атмосфери и потоа секако почнуваат, прво медиумите, потоа спонзорите, потоа целата машинерија… сега одите против Голијат и се обидувате да направите некого како вас. Се обидов на тој човечки однос да се поврзам не само со нив, туку и со луѓето, но видов дека тоа е сурова конкуренција, сурова борба…“
„Кога ќе не споредите (мене, Федерер и Надал), Федерер е оној кој е најталентиран, најубав за гледање, тој трошеше енергија најефикасно, се движеше толку лесно, толку елегантно, толку ефикасно, додека Надал е другиот контраст, другата крајност. Физичкиот максимум, а јас сум некаде помеѓу, но повеќе кон Надал. Тоа значи повеќе лизгање, трчање, базирано на основната линија итн. Секој од нас имаше некои свои карактеристики и со текот на времето нашите соперништва се надополнуваа и зајакнуваа. Дека тројцата постојано велиме дека преку овие соперништва, придонесовме едни на други и на другите да се развиеме во тенисери и личности какви што станавме. Можам без сомнение да кажам дека соперништвата со тие двајца имаа најголемо влијание врз мојот развој, особено во вториот дел од мојата кариера…“
Новак откри дали дел од него си замина откако Надал и Федерер се пензионираа или во Синер и Алкараз гледа дел од двајцата:
„Не. Тоа не е тоа. Синер и Алкараз се навистина единствени, извонредни тенисери, неверојатни. Сигурен сум дека ќе ги гледаме со години како носители на тенискиот спорт, но не, не. За мене, Федерер и Надал се незаменливи и добар дел од мене отиде со нив…“
Најдобриот тенисер во светот одговори на прашањето како остана фокусиран и по освојувањето на 24 Гренд слем титули. Тој, меѓу другото, рече дека човекот треба да има среќа да биде опкружен со вистинските луѓе.
„Да имате луѓе кои ви го прават животот подобар, но не и полесен!… затоа мислам дека можеби тајната на успехот, не само мојот, е во тоа што ќе најдете формула што ви функционира. А во мојот случај, поради комбинација на околности, растење итн., бев принуден целосно да го прилагодам мојот живот на тенисот. И кога велам целосно, навистина мислам целосно… 95 проценти од времето како го поминувате? Како го поминувате времето кога сте во карантин, во подготвителниот период? Дали правите работи што го исполнуваат вашиот живот, вашата психа и емоции со добри вибрации или не? Мислам дека секој спортист треба да се запраша дека…“ Додаде дека: „Фокусот се вежба. Се вежба како шутирање или удирање…“
Во 2016 година, тој за прв пат го освои Ролан Гарос и за момент ја изгуби мотивацијата.
„По освојувањето на Ролан Гарос, Вимблдон повторно дојде потоа, неколку недели подоцна. Тоа е и благослов и проклетство на тенисот што секогаш имате голема нова шанса многу брзо, но самиот факт дека нешто големо како тоа доаѓа веднаш зад аголот е проклетство затоа што на некој начин не можете да го славите она што сте го направиле…“
Сепак, иако му предложија да го прескокне Вимблдон, тој не го направи тоа, го загуби натпреварот против Сем Квери, доживеа празнина, му се случија нови чувства, постигна речиси сè што можеше и, како што рече, мораше да помине низ транзиција за да се врати повторно:
„Можеби целиот тој процес траеше од крајот на 2016 година до средината на 2018 година… Бев во Доминиканската Република со моето семејство, имаше тениско игралиште, почнаа да играат, потоа не знам колку дена не сакав да се приближам до теренот. Потоа ја прашав сопругата, дали можам и јас да играм? Таа ми рече: „Стефан и јас играме“… Ја земам кошницата, бос, во костим за капење и почнав да сервирам, еден, два, пет, останав два часа и почнав да ми се враќа чувствот. И потоа на крајот од тоа место од околу 20 години до првото место до крајот на годината. Тоа беше веројатно моето најголемо враќање досега. Секоја фаза има свое зошто, само треба некако да тоа и да годадеш, тоа е мојата лекција од животот, можност и за животот и за Бог да ти ги среди работите, што понекогаш е подобро да ги пуштиш, а потоа да ги примиш.“
