Ангела Меркел, канцеларка на Германија од 2005 до 2021 година, во својата книга „Слобода: Мемоари 1954-2021“ (Слобода: Мемоари 1954-2021), која ќе биде објавена следниот вторник, пишува и за Доналд Трамп, Владимир Путин и нејзината младост во Источна Германија.
Германскиот неделник Цајт (Die Zeit) денеска објави извадоци.
Зборувајќи за нејзините први средби со американскиот претседател Доналд Трамп во Белата куќа во март 2017 година, Меркел напиша дека немаала добро претчувство.
„Бевме на две различни нивоа: Трамп беше на емотивно ниво, а јас на фактичко ниво. Ако навистина обрнуваше внимание на моите аргументи, тоа беше главно за да дава нови приговори. Се чинеше дека целта не му е да најде решенија за дискутираните проблеми… Од разговорот заклучив дека соработката кон меѓусебно поврзан свет нема да биде можна со Трамп“, напиша Меркел.
Таа додаде дека Трамп изгледа е „многу фасциниран од рускиот претседател“ Владимир Путин.
„Во годините што следеа, имав впечаток дека лидерите со автократски и диктаторски тенденции имаат одредена фасцинација со него“, напиша Меркел.
Во јуни 2017 година, Трамп телефонски ја извести Меркел дека САД ќе се повлечат од Парискиот климатски договор, што таа го опиша како „тежок удар“.
Таа го објасни и нејзиното противење за влезот на Украина во НАТО, нешто за што долго време беше критикувана, мислејќи на самитот на алијансата во Букурешт во 2008 година.
Таа напиша дека присуството на руската флота во Црното Море на украинскиот полуостров Крим претставува ризик и дека „досега, ниту една земја кандидат за влез во НАТО немала вакво закотвување на руските воени структури“.
„Мислев дека е илузорно да се мисли дека статусот на кандидат за членство ќе ги заштити Украина (и Грузија) од агресијата на Путин“, напиша таа.
Таа рече дека на крајот од самитот е најден компромис кој, како што напиша, „имал цена“.
„Фактот што Грузија и Украина не го добија ветувањето за кандидатски статус за членство беше „Не“ за нивните надежи. Фактот што НАТО им даде општо ветување за пристап во исто време беше за Путин „Да“ за нивниот пристап… и објава на војна“.
Таа рече дека затоа се вратила од Букурешт со измешани чувства бидејќи „избегнавме голем спор, но истовремено беше очигледно дека ние во НАТО немаме заедничка стратегија кон Русија“.
Меркел напиша дека Путин подоцна и кажал во поинаков контекст дека таа нема да остане засекогаш канцелар и дека тогаш Украина и Грузија ќе станат членки на НАТО, што, како што додаде, „сака да го спречи“.
„И си помислив: „И ти нема да бидеш претседател засекогаш“. Сепак, мојата загриженост за идните тензии со Русија не ослабна во Букурешт“, напиша Меркел.
Во своите мемоари, таа се сеќава на своето детство, кое го опиша како среќно, во комунистичката Демократска Република Германија (ГДР) во Темплин, мал град северно од Берлин. Таа рече дека нејзиниот татко, свештеник од Хамбург, ја водел црквата со желба да го компензира недостатокот на црковни луѓе под режим непријателски настроен кон религијата.
„Моите родители направија се за да создадат простор за заштита за мене и за моите браќа и сестри, и за тоа секогаш ќе бидам благодарна“, напиша Меркел.
Животот под диктатура значеше постојано живеење „на работ од нож“, напиша таа и додаде дека дури и кога еден ден ќе започне безгрижно, сè може да се смени за неколку секунди во случај на надминување на политички дозволените граници, што го доведува во опасност егзистенцијата.
„Да се утврди точно каде се наоѓаат тие граници беше вистинска уметност. До одреден степен ми помогна мојата помирлива природа и мојот прагматичен пристап“, напиша Меркел.
Се сети како професорот ја замолил да го напушти амфитеатарот каде што одела на часови по физика, кој и бил предмет на учење, наместо да го посетува задолжителниот курс за марксизам и ленинизам. Иако немало никакви последици по неа, вели таа, таа „понижувачка“ епизода никогаш не ја заборавила.
Гледајќи наназад, таа рече дека чувствува „извесна супериорност кон тој режим“ бидејќи „и покрај сè, таа држава не успеа да ме лиши од нешто за што живеев и чувствував – одредена безгрижност“, напиша Меркел.
