Крис Ланган (72) има коефициент на интелигенција за 30 до 50 поени повисок од Алберт Ајнштајн, а неговиот поглед на задгробниот живот е многу интересен.
Едно од најдлабоките и највозбудливи прашања со кои се соочуваат луѓето е: што се случува по смртта? Оваа егзистенцијална енигма носи толку многу прашања, стравови и надежи што стана предмет на филозофски, религиозни и научни дискусии низ историјата. Но, можеби најинтригантниот одговор досега го има човекот со еден од највисоките коефициент на интелигенција во историјата – Крис Ланган, американски ранчер на коњи и самоук гениј кој тврди дека го знае одговорот на ова прашање.
Крис Ланган (72) е познат по тоа што неговиот коефициент на интелигенција е помеѓу 190 и 210, што е за 30 до 50 поени повисок од тој на Алберт Ајнштајн. Иако животот го поминал далеку од академските центри, Ланган развил теорија наречена Когнитивно-теоретски модел на универзумот (CTMU), која ја објаснува врската помеѓу умот и реалноста.
Тој верува во друга димензија
Според Ланган, смртта не е крај на постоењето, туку премин кон сосема нова состојба на постоење што ги надминува границите на нашата сегашна реалност.
Ланган верува дека кога ќе умреме, преминуваме од една форма на постоење во друга, во рамките на математичката структура на реалноста. Тој верува дека свеста, или душата, преминува во друга димензија или рамнина на постоење до која не можеме да пристапиме додека сме живи. Иако не е јасно како изгледа таа нова димензија, Ланган верува дека традиционалните погледи на рајот и пеколот не можат да ја објаснат сложеноста на оваа транзиција и дека неговата теорија ја поставува смртта како транзиција кон сосема нова состојба, далеку од едноставните претстави за животот после смртта.
За време на неговото гостување на подкастот „Теорија за сè“ (The Theory of Everything) со Курт Џемунгал во мај оваа година, Ланган ја објасни својата перспектива за смртта. Според него, смртта е „прекинување на вашата врска со вашето конкретно физичко тело“, а по смртта „се враќате кон потеклото на реалноста“.
Тој тврди дека смртта не значи крај на постоењето, туку напротив – премин кон нова форма на постоење што овозможува продолжување на животот во друга форма.
Што се случува со нашите сеќавања по смртта?
Ланган исто така се прашува и за тоа што се случува со нашите сеќавања по смртта. Тој сугерира дека иако можеби нема да се сеќаваме на нашите минати животи, тие спомени нема да исчезнат, бидејќи „ништо не исчезнува во математиката“. Иако тоа би можело да значи дека спомените може да се „повратат“, се поставува прашањето дали личноста би сакала повторно да ги доживее, со оглед на тоа што повеќе нема да биде поврзана со светот во кој живеела.
Според Ланган, смртта би можела да биде премин во состојба на медитација, каде што би имало целосна трансформација на нашето битие. Тој, исто така, сугерира дека, во случај на реинкарнација, сите наши минати животи би можеле да постојат „мета-симултано“, што значи дека сите наши животи би можеле да бидат дел од една единствена временска димензија.
Сепак, Ланган нагласува дека оваа состојба не е иста како задгробниот живот. Тој ја гледа смртта како премин во постоење во нешто што наликува на работа на суперкомпјутер, каде сè се случува, но и ништо не се случува во истиот момент. Оваа димензија, според него, е далеку од традиционалното разбирање на задгробниот живот, бидејќи претставува фундаментална промена во нашето постоење, што вклучува движење на душата или свеста надвор од физичкото или менталното битие.
Крис својата теорија ја заснова на три претпоставки
Теоријата на Ланган се заснова на три клучни претпоставки. Првата е дека реалноста е составена од информации, кои се појавуваат во форма на јазик. Друга претпоставка е дека реалноста е „транстемпорална“, што значи дека настаните во една временска рамка можат да влијаат на други временски рамки. Третата претпоставка, а можеби и најважна, е постоењето на „пансвеста“ – супстрат на свеста што се појавува во самиот креатор или симулатор на реалноста.
Според Ланган, смртта не е крај, туку само премин во нова, непозната димензија, каде што нашите животи и сеќавањата можеби не се исти, но каде што постоењето сепак ќе може да продолжи, во структура која е несфатлива за нашата сегашната претстава за реалноста.
