Денеска е третиот ден од Христовото раѓање – Божиќ, а на овој ден православните Христијани го празнуваат Свети архиѓакон и првомаченик Стефан, кој бил каменуван зашто проповедал дека во Исус не веруваат само лошите луѓе.
На овој голем христијански празник именден празнуваат: Стефан, Стефанка, Стефанија, Фанија, Фанка, Стојан, Стојанка, Стојмен, Стоичко…
Веднаш по слегувањето на Светиот Дух во Ерусалим била формирана христијанска општина, биле избрани седум ѓакони да се грижат за сиромасите, за болните, старите, вдовиците и да ги делат подароците што Христијаните ги давале на црквата. Најстар во тие седум ѓакони бил Стефан поради што бил наречен архиѓакон.
Еднаш мноштво Евреи, фарисеи и садукеи се расправале за Исус Христос. Едни тврделе дека е вистински син Божји, други дека е пророк, трети дека е измамник. Тогаш се замешал Стефан кој инспиративно зборувал за Исус Христос напомнувајќи дека во него не веруваат само лошите луѓе.
Посрамотените противници што не можеле на Стефан да му се спротивстават со факти веднаш го наклеветиле пред насобраниот народ дека ги навредувал Мојсиевите закони. Разгневениот народ поверувал на лажните обвиненија и на лажните сведоштва. Го изнесле Стефан надвор од градот и го каменувале. Умирајќи тој се молел на Бога за себе си, но и за тие што го убиле. Во претсмртниот час извикал: „Господе, не земај им го ова за грев.“
Народот што го каменувал Стефан му ја соблекол белата облека и му ја дал на едно момче по име Савле да ја чува. Тоа момче, во тоа време жесток противник и прогонувач на Христијаните, подоцна со името Павле, станало најголем приврзаник и афирматор на христијанството.
Христијаните го зеле телото на Стефан и достојно го погребале во близината на Ерусалим. Култот на св. Стефан е стар колку и самата Христова црква, зашто тој е почитуван исто колку и апостолите. Уште светиот апостол Павле него го нарекува маченик Христов. Култот особено пораснал по наоѓањето на неговите мошти и нивното пренесување во Цариград.
Преданието вели дека пренесувањето на моштите на св. Стефан во Цариград било за време на владеењето на Константин Велики и за време на патријархот Митрофан. Животните што ја влечеле колата во кои биле моштите на св. Стефан на едно место одеднаш застанале и со човечки глас рекле: „Зошто нè тепате? Светецот треба да биде поставен овде!“ Царот веднаш на тоа место подигнал црква посветена на првомаченикот.
И во црковните песни и проповеди св. Стефан се нарекува: прв, врв на мачеништвото, почеток на мачеништвото, прв во маченичката фаланга итн.
Народот го празнува Свети Стефан на третиот ден од празникот Божиќ. Тогаш се оди на именден кај Стефановци, но сите песни, верувања и обичаи што се изведуваат на овој ден се поврзани со Божиќ.
Со прославата се поврзуваат и неколку обичаи, на тој ден од куќата се изнесува божиќна слама, која претходно внимателно се собира.
Во никој случај не се фрла бидејќи се верува во нејзината плодоносна моќ, туку се става во овоштарник, пчеларник или помошни објекти.
Метлата повеќе не се користи за други намени туку се чува во куќата, бидејќи се верува дека носи здравје.
Неопходно е да ја извадите Божиќната слама од дома следниот ден, но тивко за да не го „избркате Божиќ“, и внимателно затоа што е скапоцена. Тој „молк“ е неопходен бидејќи славата на св. Стефан на третиот ден од најрадосниот христијански празник. Сламата, поради верувањето во нејзината плодна моќ, прво внимателно се брише и се собира, а потоа се остава во шталата, овоштарникот или меѓу пчелите, за да се зголеми приносот или напредокот.
За оваа слава на шега велат дека ја држат скржави, бидејќи полни гости по прославата на Божиќ, тешко можат многу да јадат и испијат. Но, за ова, како и за сите празници што се слават најважно е домаќинот да донесе празнична торта на трпезата, да се запали празнична свеќа на трпезата покрај иконата на светецот – Свети Стефан и дека кај домаќинот кај пријателите доаѓаат неговите најблиски роднини, кумови, роднини. Без нив, ништо од горенаведеното нема смисла.
